در زمان مدیریت چاقی از مصرف داروهایی که سبب افزایش وزن می‌شوند، اجتناب کنید

14 فوریه 2017- در حالیکه رژیم غذایی، ورزش و اصلاح رفتارها اجزایی اساسی برای کنترل چاقی هستند، موفقیت یک استراتژی دراز مدت کاهش وزن همچنین باید شامل اجتناب یا به حداقل رساندن مصرف داروهایی باشد که با افزایش وزن در ارتباطند.

نتایج این تحقیق در مجله ی Gastroenterology منتشر شده است، محققان مرکز کنترل جامع وزن در مرکز پزشکی Weight Control در گزارش خود بر ضرورت بررسی عوارض جانبی بالقوه و تعاملات داروهایی که برای بیماران چاق توسط پزشکان تجویز می‌شود و آشنایی پزشکان با داروهای جایگزینی که افزایش وزن را محدود می کنند و یا حتی با کاهش وزن مرتبط هستند، تاکید نمودند.

نویسنده‌ی ارشد این تحقیق دکترLeon Igel   استادیار بخش غدد درون ریز، دیابت و متابولیسم در مرکز Weight Control می‌گوید: پزشکان از عوارض جانبی برخی داروها در افزایش وزن  بیماران اطلاع دارند اما اکثر اوقات جایگزین‌های آنها را نمی‌شناسند ما می‌خواهیم پزشکانی که بیماران چاق را درمان می‌کنند، برای تجویز داروها احساس راحتی بیشتری کنند، در این مقاله ما نشان می‌دهیم که چگونه می توانند بطور عملی به مدیریت چاقی در این بیماران با تجویز داروهای مطلوب کمک کنند.

عوامل متعددی با چاقی و عدم توانایی افراد در کاهش وزن ارتباط دارند که از جمله به برخی از داروهای رایج نظیر استروئیدها یا داروهای ضدبارداری می‌توان اشاره کرد. موانع دیگری برای  کاهش وزن وجود دارد از جمله داروهایی مانند انسولین، متوپرولول و پاروکستین که به ترتیب برای درمان دیابت، فشار خون و افسردگی( وضعیت‌های مزمنی که در میان افراد چاق شایع است) حیاتی هستند.

با این حال، تمایل به کاهش وزن در بیماران به طور معمول موجب تغییر شیوه‌ی تجویز دارو توسط پزشکان نمی‌شود. دکتر Igel می گوید: یک کاردیولوژیست می‌خواهد که فشار خون بیمار را کاهش دهد، یا یک روانشناس تمام تلاش خود را برای بهبود وضعیت روحی بیمار می‌کند آنها لزوما بر کاهش وزن بیماران به بهای نرسیدن به اهداف درمانی خود تمرکز نمی‌کنند.

 در نتیجه ضروری است که پزشکان داخلی و سایر متخصصان پزشکی از داروهایی که برای بیماران خود تجویز می‌کنند و تعاملات این داروها آگاهی داشته باشند، بخصوص بدانند که تجویز یک دارو بطورهمزمان با داروی دیگر ممکن است چه اشکالاتی را ایجاد کند یا داروهایی را همزمان تجویز کنند که یکی به کاهش وزن فرد کمک کند تا تأثیر دیگری را در افزایش وزن به حداقل برساند.

دکتر  Igel افزود: امکان قطع انسولین برای اکثر بیماران وجود ندارد اما برخی از بیماران می‌توانند  چند دوز از انسولین خود را با مشورت پزشک کاهش داده و به جای آن از داروهایی استفاده کنند که موجب کاهش وزن شده  و اثرات انسولین بر افزایش وزن را خنثی می‌کنند.

چاقی بر اساس تعریف به شاخص توده‌ی بدنی مساوی یا بیش از  30 اطلاق می‌شود، حدود یک سوم از افراد امریکایی چاق هستند. استفاده از داروهای متعدد جهت کنترل بیماریهای مزمن در میان این جمعیت رایج است.

استفاده از داروهایی که اختصاصاً برای کاهش وزن تولید شده‌اند و اکثر شرکتهای بیمه آنرا پوشش نمی‌دهند، چندان رایج نیست و تعداد کمی از پزشکان برای تجویز این گونه داروها آموزش دیده‌اند. پزشکان باید بدانند که کدامیک از بیماران کاندید مناسبی برای چه نوع از داروی کاهش وزنی هستند و چه موقع باید داروهای کاهش وزن خاصی را برای هر بیمار تجویز کرد.

دکتر  Igel می‌گوید: برای مثال برای بیمارانی با فشار خون کنترل نشده، بیماری عروق کرونر و هایپرتیروئیدیسیم یا گلوکوما، داروی phentermine که یک سرکوبگر اشتها و در عین حال یک محرک است نباید تجویز گردد. ما می‌خواهیم دستورالعمل جامعی را تدوین نماییم که بر اساس  آن پزشکان در مورد نحوه‌ی تجویز صحیح هر دارو بر اساس شرایط و خصوصیات هر بیمار راهنمایی شوند.

منبع:www.sciencedaily.com/releases/2017/02/170214092656.htm